با سلام به دوستانی که اومدن اینجا...اسباب کشی شده به آدرس زیر.

.

.

http://qatreh.blogfa.com/

ب. رسيدن به مقام وصال و آهنگ ديدار دلبر و دلدار را ساز كردن يا بامداد لقاء رب و صبح وصال دوست همانا عيد عارفان است چه اين كه به «مرگ اختيارى» مى رسد و حجاب من و ما و خاك و خود را خرق مى نمايد و به مشاهده خدا با چشم سر و ديده دل مى پردازد و اين تماشاگه راز شدن به منزلت ديدار دوست رسيدن عيد عارفان است كه «عارفان هر دمى دو عيد كنند» عيد قفل زندان طبيعت و ناسوت شكستن و به ديدار جمال جميل حق واصل شدن است و«هر دم» حكايتى از «ابن الوقت» بلكه «ابوالوقت» بودن سالكان و عارفان است كه«وقت» همان رهايى از «زمان» و «زمين» و در پرتو لمعات حضرت حق سبحانه و بارقه هاى محبوب به سر بردن و طى مقامات و منازل سلوك تا شهود است

كه حافظ شيرازى چه نيكو سروده اند:

هر دم از روى تو نقشى زندم راه خيال     با كه گويم كه در اين پرده چه ها مى بينم        كس نديده است زمشك ختن و نافه چين      آنچه من هر سحر از باد صبا مى بينم       

  پس هر لحظه از نو متولد شدن، استكمال نهادى و جوهرى به حركت جوهرى اشتدادى و بلكه حركت حبى به سوى محبوب و معشوق داشتن است به عبارت ديگر اگر مردم عوام در سال«دو عيد» متداول و معروف «قربان و فطر» دارند كه در رتبه خويش عيد شريعت و ديانت است و ممدوح ومعارف و آموزه هاى خاص به خود را دارد

عارفان كه در مرتبه بينش و گرايش بالاتر و مقامات معنوى و فتوحات غيبى را در اثر سير و سلوك تجربه مى نمايند هر دم و لحظه ايى «عيد قربان» و «عيد فطر» دارند چه اين كه خود را قربانى مى كنند و اهل ايثار و نثار هستند و هماره در جهاد اوسط( جهاد فضائل اخلاقى با رذائل اخلاقى )و جهاد اكبر( جهاد عقل و عشق )به سر مى برند و «عيد فطر» را عود به فطرت الهى و ملكوت خويشتن و قرب به خود

علوى و رحمانى مى دانند .

مولوي:

سالي دو عيد كردن كار عوام باشد

ما عارفان جان را هر دم دو عيد بايد

«عيد» از حيث ماهوى به معناى نو شدن، شكفتن، گشايش، بالندگى و پويايى و از كهنه شوندگى به درآمدن و گريز از توقف، سكون و رخوت است و «عيد» نزد مسلمان و شيعه اهل شريعت دو عيد عظيم القدر «قربان» و «فطر» كه حكايت از رهيدن تمايلات و تمنيات نفسانى و رسيدن به مقام قرب و بازگشت به خويشتن است و از سوى ديگر با دو عيد بزرگ «مبعث» و «غدير» كه از نبوت و ولايت نيز حكايت و روايت مى نمايد نيز در ارتباط تام و تمام است تا مقوله هدايت و ولايت مبناى سعادت و كمال انسان واقع گردد.

عيد عارفان حادثه اى درونى، انفسى و در جهان جان است نه واقعه ايى بيرونى، آفاقى و جهان جسم، لذا «دو عيد» عارف عبارتند از:

الف. رهايى از زندان طبيعت و تن و خروج و عبور از «بيرون» به درون «يا ايها الذين آمنوا عليكم انفسكم»و از خوديت، انانيت و نفسانيت به در آمدن و «او» را در «خود فطرى» جستجو كردن بلكه شهود» نمودن است. «واعلموا ان الله يحول بين المرء و قلبه»

  در پياله عكس رخ يار ديده ايم اى بى خبر زلذت شرب مدام ما

 پس: باده از ما مست شد نه ما از او قالب از ما هست شد ند ما از او

ادامه دارد...

امام صادق (ع) مى‏فرمايد:

دلهاى خويش را خوب وارسى كنيد،بينيد آيا دلتان پاك است يا در

 آن علاقه به غير خدا نيز وجود دارد،

اگر در آن جز خدا نبود آنگاه هر چه خواستيد از خدا مسئلت كنيد

كه خدا مى‏دهد، چون دعاى موحد مستجاب است و موحد كسى

 است كه در قلبش جز اعتقاد به حق چيزى راه نيافته باشد،

امام (ع) مى‏فرمايد: «تَبحَّروا قُلوبَكم إِنْ أَنقاها الله من حَركة الواجس لَسخط شَى‏ءٍ مِن صُنعه فَإِذا وَجدتمُوها كذلِكَ فَاسئلوه ما شِئتم»( امالى شيخ مفيد، ص 67، مجلس 7، ح 1)